De Hobbeldebobbelloop en de marathon van Santa Cruz

Tijdens het boodschappen doen kwam ik zojuist een oude bekende tegen. Het gesprek kwam al snel op de Hobbeldebobbelloop van gisteren. Zij wandelde, ik probeerde zoveel mogelijk hard te lopen. Ondanks de verschillende insteek kwamen we tot dezelfde conclusie. De Hobbeldebobbelloop mag dan amper 11 kilometer lang zijn, je wordt er ontzettend moe van.

Zeventien keer de duinen over, het is ook niet niks. En het was als klap op de vuurpijl ook nog hoogwater. Daar komt bij dat de architect het parkoers zo uitgestippeld heeft dat je extra kunt genieten van de allermoeilijkste overgang, die bij Biggekerke. Je weet wel, dat is die trap die bijna tot in de hemel reikt, Na een kleine 4 kilometer moet je die over en ga je aan de zeekant weer na beneden. Vijf kilometer en een flinke lus later moet je er weer omhoog en nu is hij nog zwaarder omdat je niet naar het strand moet, maar rechtsaf verder het duin op.

Het zal geen toeval zijn dat ons aller fotorunner Arjan Schotanus juist daar had postgevat. Sensatiebelust als hij is, wilde hij natuurlijk de meest uitgewoonde koppen vastleggen. Toen ik de tweede keer de trap bedwongen had, was de pijp heel eventjes een beetje behoorlijk erg leeg. Wandelend moest ik het laatste stuk naar boven en ondanks mijn uitdrukkelijk verzoek aan Arjan Schotanus om geen compromiterende foto’s van me te maken deed hij het lekker toch. Gelukkig heeft hij er maar eentje opgenomen op zijn website, http://fotorunner.jalbum.net/Hobbeldebobbelloop%202021/

Ondanks al dat ongerief was het weer een heerlijk en nuttig loopje. Eigenlijk zou je elke week een training a la Hobbeldebobbelloop moeten doen. Daar word je namelijk heel erg sterk van. Zowel een wandelaar als een hardloper. Als afsluiting van onze nabespreking op de groenten-afdeling van Albert Heijn kwamen we overigens tot de conclusie dat de naam van de Hobbeldebobbelloop slecht gekozen is. Veel beter zou hij de Hobbeldebobbeldehobbeldebobbeldebobbeldehobbeletceteraloop kunnen heten. We willen het de organisatie maar even meegeven.

Wat ik in mijn blogs nog niet gemeld heb, is dat ik zes dagen voor de Hobbeldebobbel ook nog een marathon liep. De marathon van Santa Cruz de Tenerife. Je zou verwachten dat die net als de Hobbeldebobbel behoorlijk geaccidenteerd is, maar weinig is minder waar. Hoewel op Tenerife bijna geen meter vlak is, slaagde de organisatie er met enige kunstgrepen in om een redelijk vlak parkoers in elkaar te timmeren. Je moest twee rondjes, elk van 8,5 kilometer door de stad en ruim 11 over een industrieterrein.

Die rondjes door de stad waren ondanks een groot gebrek aan ambiance en een enthousiast publiek nog wel te pruimen, maar dat stuk door het industriegebied was dat veel minder. Je liep er een lange weg heen en terug, zodat je 2×2 keer de vieze lucht van een olieraffinaderij in je neus kreeg en – erger nog – ook 4x die van een vleesdestructiebedrijf. Ik weet niet of het daardoor kwam, maar die tweede lus ging niet van harte. Op de helft lag ik op een schema van 3.45 maar daarop moest ik in het tweede deel ruim 8 minuten toegeven. Uiteindelijk was ik wel tevreden met mijn netto eindtijd van 3.53 en een beetje. Ik begrijp overigens dat je dat tegenwoordig sub4 moet noemen, dus bij dezen.

Het was leuk om mee te doen aan de marathon van Santa Cruz, maar de volgende keer kies ik denk ik toch weer voor een Teneriefse trail. Die zijn zoveel mooier. Komend weekend loopt Tim Pleijte de Anaga K42, een prachtige trail waar ik ook nog wel een keer aan mee zou willen doen. Zelf maakte ik kennis met de Santa Cruz Extreme, een stukje verderop in het Anaga-gebergte. Het is daar niet hoog, hoger dan 1000 meter gaat het niet, maar het er ruig en steil en vooral fantastisch mooi.

Wat nog mooier is, is de Tenerife Blue. De langste afstand is alleen voor de allersterksten van deze trailwereld en daar hoor ik helaas niet bij. Starten op zeeniveau, klimmen naar de bijna-top van de Teide (3650 meter!) en dan 106 kilometer later finishen op de plek waar je begonnen bent. Gelukkig zijn er ook kortere afstanden. Ooit hoop ik nog een blogje te schrijven over een of meerdere van deze trails. Je bent gewaarschuwd. En dan nu nog het gedicht van Pieter.

dulcamara

de lente was overweldigend

vol beloften met een eindeloze horizon

de roos was prachtig

met veel mooie bloemen

heerlijke geuren en gretige bijen

overvliegende zwaluwen

het leven was zeer aangenaam

het leek oneindig

wat wil een mens nog meer

en toch ontevreden

over een snelle halve marathon

die ik net niet won

het jaar gaat voorbij

de herfst loopt ten einde

de oude roos is niet gesnoeid

zijn takken zijn verhout

veel uitgebloeide knoppen

de laatste roos kijkt me droevig aan

kramsvogels die bessen eten

de horizon nadert

de winter komt

en toch intens gelukkig

met een rustig duurloopje

7 kilometer slechts

op een donkere dag in november

alleen met mezelf op het jaagpad

zonder klok of prestatiedrang

pieter

6 november 2021

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s