De Beartrail

Ooit het geluid gehoord van iemand die op zijn buik door de modder glijdt? Het klinkt ongeveer zo: Flaaaaaaaaatssssj!

Ik hoorde het zaterdag tijdens de Beartrail, net nadat ik op een door de modder nauwelijks begaanbaar pad was ingehaald door een onverschrokken Belg. Terwijl ik aan het bedenken was dat ik voorbijgestoken werd door een kamikazepiloot, verloor hij zijn evenwicht en gleed op het licht dalende weggetje op zijn buik minstens vijf meter naar beneden. Toen hij weer opstond kon ik mijn lachen maar nauwelijks onderdrukken. Tsjonge, zat die even onder de modder! Gelukkig was de Belg verder niet gehavend en kon hij zijn wankele weg, weliswaar in een wat lager tempo, gewoon vervolgen.

Een dag voor de start van de Beartrail was het onzekerheid troef. Volgens de ene weerprofeet zou het hard gaan regenen, gaan stormen en zouden de temperaturen flink dalen, volgens een andere zou het slechte weer Zuid-Limburg en de daaronder liggende Voerstreek rechts laten liggen en zou het met dat slechte weer allemaal wel meevallen. Wat moet je dan? In zo’n geval stop je voor de zekerheid alles in je tas. Een shirt met korte mouwen, een shirt met lange mouwen, een lange broek, een korte broek, een regenjas en een pet.

Bij de start leek het weer nog alle kanten op te kunnen en dan ga je voor zekerheid: voor een shirt met lange mouwen met daarover een regenjasje, een pet op het hoofd en toch maar een korte broek. Na een half uurtje kwam ik tot de conclusie dat het allemaal wel meeviel met dat slechte weer: pet af, regenjasje in de rugzak en niet veel later werden de lange mouwen opgestroopt. Het was gewoon lekker loopweer, met een flinke koele bries en heel af en toe een verkoelend regendruppeltje. Zo was het en zo bleef het.

Wat betreft de schoenen was ik zekerder van mijn zaak. Ik had de Beartrail al vaker gelopen en ik herinnerde me vooral veel grind, stenen en keien. Daarvoor waren mijn Hierro’s 6 van New Balance uitstekend geschikt. Maar laat dat nou juist een misrekening zijn geweest. Vooral het eerste deel van het parkoers over 39 kilometer lag bezaaid met blubber. Blubber die je niet kon ontlopen omdat die het hele pad, van uiterst links tot uiterst rechts, in beslag nam.

Dat die Hierro’s daar niet voor geschikt zijn, wist ik al na een paar passen. Bij de eerste dunne laagjes modder leek het wel of er een glijmiddel aan het profiel was toegevoegd en in de diepere lagen bagger was er helemaal geen houden meer aan. Ik voelde me een dronkeman op een skipiste. Met spijt dacht ik aan de Hoka’s Speedgoat die ik thuis werkloos in de kast had laten staan. Die hadden zich waarschijnlijk ook niet lekker gevoeld in dit soort omstandigheden, maar toch wel iets lekkerder dan de schoenen die ik nu aanhad.

In de loop der jaren heb ik geleerd wat je moet doen in dit soort omstandigheden. Als je niet anders kan dan door de modder lopen dan moet je in elk geval niet voor de schuine plekken kiezen. Daar glij je zeker weg en ga je bij het minste of geringste op je plaat. Het beste kies je voor de diepste plekken, vaak in het midden van het ‘pad’. Daar lopen je schoenen misschien een beetje vol, maar sta je ook het stabielst. Je wordt er immers links en rechts gesteund door de bagger.

Helaas had ik niet de tegenwoordigheid van geest om te kijken welke schoenen die Belg aanhad. Het zullen zeker geen Mudclaws geweest zijn, een type waar het Engelse merk Inov8 furore mee maakt. Jammergenoeg was ik ook niet adrem genoeg om een foto van zijn nieuwe uiterlijk te maken. Ik hielp hem overeind en spoot mijn en zijn besmeurde handen schoon met water uit mijn bidon. Daarna vervolgde hij een beetje verongelijkt zijn weg. Bang was hij niet van zijn val geworden want ik heb hem nooit meer ingehaald.

Dat lag waarschijnlijk ook aan mijn trage tempo. Zeker in de eerste 20 kilometer had ik mijn dag niet. Daarna ging het wat beter, maar om in dit soort omstandigheden nou eens lekker het onderste uit de kan te halen, daar was geen enkele reden voor. Het was een mooie dag om op zoek te gaan naar het lekkere loopgevoel en om te genieten van de mooie omgeving. Tijdens het tweede deel van de trail kon dat zeker omdat de modder zich daar veel minder liet zien. Wil je een mooie, niet al te zware trail lopen door een relatief onbekend gebied dan is de Beartrail zeker een mogelijkheid. Je kunt zo ver als je zelf wil. 16, 25, 39, 58, 84 of zelfs 100 kilometer! Start en finish zijn bij SK Moelingen uit ’s Gravenvoeren, een voetbalclub uit de lagere Belgische regionen, maar wel een met een fraaie kantine. Dat is ook belangrijk. De bar alleen al is naar schatting een meter of 20 lang!

Tot slot weer een opbeurend gedicht van Pieter

levensloop

ze zijn fris en starten allemaal enthousiast
met veel plezier gaan ze hardlopen
een mooie toekomst lacht hen tegemoet
sommigen doen het omdat het gezond is
anderen omdat ze van competitie houden
of gewoon om lekker te bewegen
en om van de natuur te genieten
ze doen het graag
regelmatig
onophoudelijk
dwangmatig zelfs

kijk ze toch bezig zijn
de trimmers de joggers de baanatleten
de fanatieke lopers de marathonlopers
de wereldrecordhouders
de asfaltjunks de fartlek-liefhebbers
de steeple-lopers de sprinters
de ultralopers de crossers
de ouwe runners achter een rollator

allen
allen

en of ze nu
lekker rennen in het bos
de kustmarathon lopen
wedstrijden lopen op de baan
meedoen aan een stratenloop door de stad
dan wel lekker ploeteren door de modder
snelle tempolopen uitvoeren op het asfalt
met slecht weer binnen trainen op een loopband
of lopen op gouden of roze schoenen

noem het maar op
noem het maar op

toch finishen ze uiteindelijk
allemaal in dezelfde stille straat

pieter
29 september 2021

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s