Rondje Oosterschelde

Rond de twintig graden, een zonnetje met af en toe een wolk, windkracht 3 a 4. Zie hier, beste lezende renner, het ideale weer voor de gemiddelde langeafstandsloper. Tijdens het jaarlijkse Rondje Oosterschelde, zondag al voor de zesde keer perfect georganiseerd door Leonie Ton, was het van dat weer. Het was heerlijk rennen, waarbij de Oosterschelde als klap op de vuurpijl zijn (of haar) uiterste best deed zich van zijn/haar voordeligste zijde te laten zien.

Tel daarbij op dat het onderweg behoorlijk gezellig was en dat mijn motortje het geheel tegen de verwachting in van start tot finish (beide in Wissenkerke) uitstekend volhield en je begrijpt dat zondag een dag met een gouden randje was. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de wind nog eens extra meehielp. Aanvankelijk blies hij uit het zuiden, waardoor we op de Zeelandbrug zachtjes richting Zierikzee geduwd werden. Daarna ruimde hij naar noordoost, zodat we vanaf de Stormvloedkering hem zo af en toe opnieuw in de rug voelden.

Klokslag 2 over 10 vertrokken we uit Wissenkerke, na het traditionale startsein van Leonie’s dochter Leah. Het veld lag al snel uit elkaar, omdat het niveau der lopers nogal uiteen liep. Ik maakte – volgens wielertermen – deel uit van de debielenwaaier, oftewel de allerlaatste groep. Aanvankelijk kon ik nog mee met Albert Heikens en Sjirk Overal, die we vorig jaar september in Athene bij de Spartathlon ontmoetten. Twee buitengewoon aardige mannen-op-leeftijd die helemaal uit het hoge noorden waren afgereisd, speciaal voor Leonie en het Rondje. Albert haalde destijds de finish niet maar dat was te verwachten. Hij had door nare omstandigheden veel te weinig getraind. Sjirk deed dat bij zijn debuut op zijn 60e wel. Hij kwam tot mijn grote verbazing na 246 kilometer en 33,5 uur topfit de finishstraat in Sparta binnen gerend. Een klasbak kortom.

Het was even gezellig met deze mannen, maar ze liepen me net iets te hard. Verder ging het met Annelies uit Kerkwerve, en Rudi Ravia uit Zierikzee. Zij losten elkaar af en zouden tot ongeveer Serooskerke (S) lopen. Daarna moest Annelies de koeien gaan melken. Met hen was het ook zeer geanimeerd en eigenlijk werd de achterstand op de voorliggers helemaal niet zo groot. Dat hadden we mede te danken aan de brugwachter van de Zeelandbrug, want hij deed de brug net open toen de koplopers er aankwamen. Toen wij daar arriveerden stond de brug net weer naar beneden.

De eerste bevoorrading was in Zierikzee en werd geregeld door Leonie en Karin. Ja, u leest het goed, ook door Leonie. Onze kilometervreter kon tot haar grote verdriet niet meelopen omdat ze te veel last heeft van een pijnlijke plek in haar heup. Waarschijnlijk een probleem met een aanhechting van een spier of pees. Hopelijk gaat dat niet te lang duren want er komt een WK aan in Berlijn. Zo hier en daar waren in Zierikzee nog de gevolgen te zien van de windhoos die een paar dagen eerder door het stadje joeg. Na Serooskerke (S) moest ik even alleen verder, maar gelukkig kwam Rudi al snel weer naast me fietsen. Hij zou tot Wissenkerke meefietsen.

Vlak voor de Plompetoren van Koudekerke (S) achterhaalde ik echter Sjirk. Hij was nog maar net hersteld van corona en was duidelijk nog niet helemaa de oude. Aanvankelijk hadden we nog aardig de vlam in de pijp, maar daar kwam een eind aan toen Rudi twee ijskoude bilkjes cola uit een van zijn fietstassen toverde. Tot de tweede ravitaillering immiteerden we daardoor voornamelijk de Sinke-shuffle, waarbij Rudi en ik de in Groningen woonachtige Fries Sjirk het een en ander vertelden over de de historie van het Zeeuwse Koudekerke (S) en het omliggende gebied.

Sjirk (l) en Albert

Langzaam maar zeker kwamen we daarna weer op gang, maar na een soortement van statiefoto bij het Topshuis op Neeltje Jans sloeg ik ongewild een gaatje, waardoor ik Rudi ook even kwijtraakte. Dat werd nog een keer gedicht bij een door niemand verwacht derde bevoorradingspunt aan het eind van de Stormvloedkering, waarna we elk in eigen tempo naar hotel/restaurant/café De Kroon gingen. Daar aangekomen zag ik ook mijn voormalige duo-runner Ronald Willemsen. Hij was dit keer gaan wandelen, als voorbereiding op de Vierdaagse. Per saldo was hij de enige opgever van de dag, omdat hij na de Stormvloedkering te veel gehinderd werd door blaren. Volgend jaar maar weer hardlopen Ronald! En jij ook Leonie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s