Le trail de la pentecôte de Lasne

Voor de de start van Le trail de la pentecôte de Lasne moest ik denken aan een sauna. Terwijl het in Zeeland pijpenstelen regende was het zondagmorgen in Lasne, onder de rook van Brussel, bedompt warm, windstil en hartstikke droog. Een beetje regen zou zo gek niet zijn, dacht ik nog tijdens het inlopen. Een klein uur later werd mijn wens gehonoreerd, al was het in overdreven mate. Een wolkbreuk maakte van de kleinschalige trail van de dorpsclub een niet te vergeten gebeurtenis.

De eerste druppels

Een halfuurtje na de start begon het licht te druppelen. Dat was lekker verkoelend want het was nog steeds warm en het parkoers was niet voor de poes. Smalle paadjes omhoog en omlaag, schots en scheef liggende kinderkopjes en best veel blubber omdat het ’s nachts al flink geregend had. Iets later kwam het moment dat je wat meer onder de bomen ging lopen omdat het wat harder begon te regenen en je best nat werd. En toen, na pakweg een uur hardlopen, gingen boven ons gingen alle sluizen open. Een wolkbreuk was een feit.

Mensen trokken tegen beter weten regenjasjes aan, ik was één van hen, maar dat hielp natuurlijk niet. Door de muur van regen was iedereen binnen de kortste keren tot de laatste draad toe nat. Er was maar één remedie: je overgeven aan de weergoden en nergens meer op letten. Gewoon gaan met die banaan. Paden werden beekjes, beekjes werden watervallen. Rennen werd stampen in plassen, stampen in plassen werd waden door snelstromend water. Op sommige bospaden kon je geen hand voor ogen meer zien omdat de zon zich heel ver weg achter de wolken verstopte. Jammer dat de lens van mijn fototoestel besloeg, anders had ik wat meer spectaculaire foto’s kunnen laten zien.

Deze trail werd er een om nooit meer te vergeten. Dat alles zonder bril overigens, want daardoor zag je helemaal niks meer. Er waren twee drankposten aangekondigd, maar drankpost nummer twee hebben we nooit gezien. Weggespoeld?

Een halfuur nadat Leonie gefinisht was, als elfde overall en natuurlijk als eerste vrouw, sukkelde ik over de finish. Nou ja, zo slecht ging het eigenlijk niet eens, want ik plaatste me met mijn 2 uur en 42 minuten over 27 kilometer netjes in het linkerrijtje. In de tent die door de organiserende vereniging Les Gillets Blancs (de witte hesjes) ter gelegenheid van de trail na de finish was opgezet, moest je nog wel even goed kijken waar je ging zitten. Het water sijpelde aan vele kanten door het doek. De organisatie probeerde het water aanvankelijk in emmers op te vangen, maar zag al snel in dat dit een kansloze missie was.

Het maakte niet uit. De hoosbui en het enthousiasme van de witte hesjes zorgden voor een heerlijke traildag. Dit soort trails zijn duizend keer leuker dan loopjes van allerlei commerciële organisaties. Dankzij heel veel vrijwilligers (een perfect uitgepijld parkoers, veel parkoerswachten, allerlei activiteiten bij start/finish) en de medewerking van de locale overheden (warme douches in de sporthal, politiebegeleiding op de motor, ehbo) enzovoorts enzovoorts. En dan hebben we het nog niet eens over het slijk der aarde, het inschrijfgeld gehad: 7 hele euro’s.

Zo. En nu schakelen we over naar het traditionele gedicht van Pieter.

een mysterieuze weddenschap

de jonge atleet die altijd als laatste binnen komt
wedde met zijn vader dat het nu beter zou gaan
de ouwe heer had zijn tenen weer eens gekromd
en zei dat hij nooit iemand zal verslaan

de vader wilde wel een duidelijk bewijs
en zei het nog maar eens – je zal wel weer falen
de wedstrijd verliep echter prima – het was dus prijs
en de knul dacht – jij gaat mij betalen

hij zei tegen pa – ik had dezelfde tijd als de winnaar
want deze keer had ik behoorlijk haast
dus kom op met mijn prijs – je bent de sigaar
zijn vader was meer dan stomverbaasd

welke tijd heb je dan gelopen ?

ik had precies 12 minuten blank
papa was op dit moment flink bezopen
want hij is behoorlijk aan de drank

hij snapte er nix van en betaalde met tegenzin
handig was hij door zijn zoon genaaid
die ging opgewekt naar zijn vriendin
het meisje vindt haar vriendje enorm gehaaid ..

pieter
12 mei 2022

Een gedachte over “Le trail de la pentecôte de Lasne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s