De Transgrancanaria

De zomer lonkt en dan denk je eindelijk af te zijn van al die moddertrails. Olne-Spa-Olne, de Bello Gallico, de Bossen van Vlaanderentrail, de Trail Het Leen. Ze waren leuk maar als je voor de zoveelste keer met de modder achter je oren thuiskomt, dan is het weleens mooi geweest. De Bosbokkentrail vorige week was daarom al een verademing en de Transgrancanaria zou zaterdag het definitieve afscheid van het modderseizoen betekenen. Niet dus. De eerste 30 van de 65 kilometers van de trail dwars over Gran Canaria bestond – je raadt het al – uit modder. Heel veel soms levensgevaarlijke modder.

De Canarische Eilanden staan bekend als de eilanden van de eeuwige lente. Die status konden ze zaterdag niet bepaald waarmaken. Het was noodweer in de binnenlanden van Gran Canaria. Storm, regen, mist, kou, met enige overdrijving apocalyptische toestanden. Aan de start in Artenara stonden zo’n 700 verkleumde trailfanaten die niet konden wachten om te vertrekken. Hoe opzwepend de muziek ook klonk, hoe mooi het Canarische volkslied ook werd gezongen, hoe hard de speaker ook door de geluidsboxen schetterde, de lopers stonden er apatisch bij en keken ernaar. Het enige dat ze deden was de armen om het lichaam slaan en sprongetjes maken. Om warm te blijven. Het leek de start van de Elfstedentocht wel.

Toen we eindelijk op weg waren, bleek pas hoe deplorabel de staat van het parkoers was. De anders altijd zo stoffige singletracks waren getransformeerd tot blubberpoeltjes met uit-stekende spekgladde rotsen en kasseien. Gelukkig liepen de eerste 10 kilometer voornamelijk bergop. Dat was een stuk veiliger dan bergaf. Althans voor mij. Er waren ook lopers die voetje voor voetje hun weg naar boven zochten. Dat leidde tot lange opstoppingen. Enig voordeel was dat je je dat eerste stuk niet kon overvragen. Het was achteraan aansluiten en wachten op je beurt.

Daarna kwam de eerste afdaling, naar Tejeda. Zo nu en dan speelden zich daar komische taferelen af. Lopers die hele en halve pirouettes produceerden, afgemaakt met fraaie glijpartijen op hun kont of andere lichaamsdelen. Maar soms was het ook schrikken wanneer er iemand écht zwaar op zijn of haar plaat ging.

Mij bleef al dat leed wonderwel bespaard, ondanks het feit dat ik de afdaling zonder bril moest doen. Door de regen kon ik er nauwelijks nog iets door zien. In Tejeda was het gelukkig droog, maar we wisten dat we weer omhoog moesten en dat het vooral daar noodweer was. Op naar El Garanon, een verzameling blokhutten op 1800 meter. Het veld lag al wat verder uit elkaar dus we konden nu lekker doorstiefelen. Omhoog door steeds meer modder, met steeds slechter zicht, met ijs- en ijskoude handen en zo hier en daar met de striemende wind in het smoelwerk.

Eerlijk gezegd had het ook wel iets heroisch. Hier liep hij dan, Koentje de Vries op zijn bijna 65e op een subtropisch eiland bij weer waar de Noordpool zich niet voor zou hoeven schamen. Wat een avontuur! En misschien nog wel eerlijker gezegd: hij had hier ook wel eens met 25 graden gelopen. Dat vond hij toen veel en veel zwaarder. Alleen dat afdalen was en bleef een dingetje. Als je hier écht op je smoel zou gaan dan zouden de rapen behoorlijk gaar zijn. Voorzichtig dus! In El Ganaron wachtte een warme maaltijd. Honger maakt rauwe bonen zoet, de pasta met tonijnsaus smaakte goddelijk. Even verderop maakten twee lieftallige dames een kopje loeihete nescafé koffie voor me klaar. De twee zakjes ritsten ze op mijn verzoek zelf open. Met mijn koude handen kreeg ik dat niet voor elkaar.

Niet alleen het weer zorgde voor verrassingen. De organisatie van de Transgrancanaria doet dat eigenlijk altijd. Ik stond nu voor de 7e keer aan de start en er is altijd wel iets. Afdalingen waar je zelfs je grootste vijanden nog niet op los zou willen laten (wat bij mij leidde tot een ontwrichte pink), een tocht door een droge rivierbedding met niet te ontlopen loeiers van keien, een stuk mul zand met de finish in zicht. Dit keer was het parkoers drastisch omgegooid, wat zorgde voor een extra gevaarlijke afdaling en een extra loodzware klim. En een klauterpartij naar het hoogste punt van het parkoers, alwaar je bijna letterlijk van de berg werd afgeblazen. Bijkomende verschijnselen: wat mentale dipjes omdat ik dit overwerk niet had verwacht.

Vanwege die storm was het centrale punt van de trail, de Roque Nublo, tot verboden gebied verklaard. Dat scheelde weer een klimmetje, maar het instagram-berichtje dat ik vanaf daar jaarlijks verzend kwam daardoor niet uit de verf. Ergens achter een rots in de buurt heb ik een plaatsvervangend berichtje met foto in elkaar gefrummeld. Toen ik het zojuist terug las, constateerde ik nogal wat wartaal. Het lijf functioneerde er nog prima, de geest blijkbaar een stuk minder.

Tijdens die nieuwe klauterpartij zag een Canarische loper waarschijnlijk wat wanhoop in mijn ogen. ‘Over een half uur heb je hartstikke warm’, voorspelde hij. Hij had gelijk. Na die hoogste berg en een klein stukje afdaling lachte de zon ons opeens vriendelijk toe. Het koude noorden was overwonnen, het warme zuiden lag opeens voor ons. De regenjas ging in de camelbag en een paar kilometer verderop volgde de dikke trui. Er lag een prachtig avontuur achter me, een nog mooier slotakkoord zat eraan te komen. Die laatste 35 kilometers, voornamelijk bergaf, waren een feestje.

Het lijf voelde goed, ik kon in tegenstelling tot vele anderen gewoon lekker blijven rennen en de finish naderde met rasse schreden. Zelfs een foutje kon de pret niet drukken. Bij de post in San Bartelome de Tirajana vergat ik mijn stokken mee te nemen. Ik moest een stuk terug om ze op te halen maar dat maakte niet uit. Een bidon cola en twee handen noten gaven me in Ayagaures voldoende energie voor de laatste 14 kilometer naar de finish. De zeven eenzame kilometers door de droge rivier waren zo voorbij en als je tussen de berghellingen opeens het licht van Maspalomas ziet verschijnen, weet je dat je er bijna bent. Een oase-gevoel.

Dan is er opeens ook weer publiek. Het staat er al uren en heeft toch nog motivatie en energie om ook jou, loper uit de diepe krochten van de grauwe middenmoot, naar de finish te klappen en te schreeuwen. Heerlijk is dat. Het voelt alsof er een vol stadion je staat toe te juichen. Hoe mooi ook, die 65 kilometers zijn niet in je kouwe kleren gaan zitten. Je kunt alles gebruiken om je ene been nog fatsoenlijk voor je andere te zetten.

65 kilometer voor een bijna 65-jarige. Wat ben ik blij dat ik het nog kan. Zwaar afgezien, maar gezond en ongehavend over de finish gekomen. Hoera. Wat heb ik genoten, wat kan het leven mooi zijn.

GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT GEDICHT

dubbelsonnet

I

een collega dichter daagde me uit

om alleen te dichten met getallen

hij is echt een liederlijke schavuit

die verwacht dat ik het zal verknallen

hij rekent echter buiten de waard

want in zijn kuil ga ik niet vallen

ik ben rustig en begin heel bedaard

aan een gedicht dat mij zeker zal bevallen

het wordt een eenvoudig sonnet

om een wedstrijd uit te drukken :

voor het omslagpunt geldt een ijzeren wet

dat een wedstrijd alleen kan lukken

als je hem rustig en verstandig op zet

alleen dan kan je de vruchten plukken

II

141 145 149 155 169 183 185 187

186 184 183 185 183 185 184

186 183 179 180 183 184 185 184

183 182 180 181 183 186 187

186 185 184 185 188 189 189

187 185 184 183 185 184 186

190 186 183 185 184 184 186

184 183 185 183 184 185 186 189

188 186 184 182 181 177

184 185 186 188 189 189

189 188 185 184 183 181 177

179 181 184 186 189 189 189

188 185 184 183 180 177

179 184 191 193 194 195 189

pieter

23 februari 2022

Een gedachte over “De Transgrancanaria

  1. Stukje verder als de Bosbokken.
    Maar als je dit leest lijkt het of je minder kapot bent gegaan. Weer een puike prestatie Koen.
    En de getallen van Pieter daar struikel ik over.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s