Trail Het Leen

Het heeft even geduurd maar zaterdag kwam er weer eens een dnf achter mijn naam. De immense blubberpoel in het provinciaal domein Het Leen (bij Eeklo in België) maakte het mijn kwetsbare ruggetje zo lastig dat ik na 2 van de 3 rondjes van 11 kilometer de pijp aan Maarten gaf. Vaak heb je een dag later spijt als haren op je hoofd dat je ermee gestopt bent, maar gelukkig is dat in dit geval niet zo. Over 3 weken hoop ik de Advanced van de Transgrancanaria (ca. 64km) wel uit te lopen en dat kan alleen met een lijf dat (bijna) tiptop in orde is.

Voor alle duidelijkheid: niks negatiefs over de trail van de Cavalopers, onder leiding van onze goede vriend Luc de Jaeger-Braet. De trail Het Leen zat picobello in elkaar, was prima georganiseerd en er was veel publiek en gezelligheid. Daarbij was het fantastisch winterweer. Weinig wind en een lekker zonnetje. En fijn dat het café bij het domein ons na afloop van voldoende spraakwater kon voorzien. Dat maakte de dag compleet.

Na al dat gebagger deze winter in andere trails – drie weken geleden nog 47km in de Bossen van Vlaanderen Trail in Aalter – vond mijn rug het echter een beetje te veel van het goede worden. Stampen in diepe plassen en modder haalt bij veel trailers het kind van ooit weer boven. Heerlijk onbevangen los gaan, de stress van de laatste weken achter je laten, met bagger tot in je haren thuiskomen en daar dan ook nog even lekker over opscheppen. Vertel mij maar hoe je je zaterdag beter kunt besteden. Alleen, steeds weer onverwachte uitglijders herstellen met twee beschadigde ruggenwervels gaat niet in je kouwe kleren zitten.

Leonie Ton en Marco Riemens trotseerden de omstandigheden vier ronden lang bijzonder kranig. Leonie schitterde als vanouds, werd vierde overall en eerste vrouw in 3.44.22, amper 10 minuten achter de winnaar. Marco finishte als 12e in 04.16.02.

Zojuist kom ik tot de conclusie dat ik het intro zou moeten herschrijven. In de uitslagen staat er helemaal geen dnf achter mijn naam. Sterker, ik sta er helemaal niet in. Alleen de finishers zijn er in opgenomen. Ik stel voor dat we dat zou houden. Niet doorvertellen en net doen alsof ik helemaal niet heb meegedaan. Verder laten we de beelden spreken. En vergeet niet het gedicht van Pieter te lezen, want dat is zeer de moeite waard!

onder de streep

aan alle gedichten op de wereld
wil ik nog een paar strofen toevoegen
niet dat het veel zal voorstellen
het is niet meer dan een persoonlijke terugblik
op mijn leven als hardloper

ik scharrel een beetje rond in mijn geheugen
en blader wat in mijn trainingsdagboek
ook sla ik mijn uitgeprinte palmares open

ik lees hoe het allemaal begon
na teveel bier en sigaretten
ruige motocrosswedstrijden
en een mislukte badmintoncarrière
begint het met een eenvoudig schemaatje
om te kijken of hardlopen iets voor mij was
een paar keer per week een kort stukje
zo begon het

op elke volgende bladzijde
staat hoe het verder ging
van weinig naar meer en zo verder
de eerste prestatieloopjes
daarna meer kilometers
zelfs tempotrainingen
de wereld draaide vlot onder me door
en de tijd ging rustig zijn gangetje
toen het lidmaatschap van dynamo
en dan de wedstrijden
god wat gingen ze allemaal vreselijk hard

het werd vloed
op het toppunt van mijn trainingsomvang
staan veel kilometers
ik lees ook ambities
wat ik graag zou willen bereiken
zoals een marathon onder de 3 uur
en 10 Engelse mijl binnen een uur
ook lees ik regelmatig hoe tevreden ik was
de schaduwkant van zelfbedrog
4e plekken staan er ook in
met het nodige chagrijn

hier en daar staan wat aantekeningen
die al die kilometers relativeren
zoals het overlijden van
familieleden en bekenden
leven is meer dan hardlopen
het plezier werd soms vermengd met droefenis
maar het atletiekleven ging altijd door
vaak als therapie voor geestelijke rust
dat is de wezenlijke waarde
meer is het niet

ik zie een hele reeks van activiteiten
in de plus en in de min
over hoe mijn atletiekleven is verlopen

het wordt eb
aan het eind van beide documenten
zie ik een neerwaartse spiraal
zowel qua trainingsomvang als van de prestaties
tevredenheid en jammer wisselen elkaar af

het stemt me per saldo niet droef
het is zoals het is
onomkeerbaar heeft het leven zijn loop
de stilte schreeuwt me soms wel aan en
de heimwee probeert me in te palmen

je mag bescheiden groot zijn in het succes
maar je moet de neergang accepteren
de frustraties over wat ik niet meer kan
werp ik grootmoedig van me

wel hoop ik dat ik nog wat kan blijven lopen
daar gaat het gedicht over

ik pak een vel geschept papier
en schroef de dop van mijn vulpen
maar hij blijkt te lekken
er stroomt bloed zweet en tranen uit
en met aarzelende hand schrijf ik
één van mijn laatste gedichten:

“onder de streep“

pieter
11 februari 2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s